บทที่ 6 ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

ความพยายามเรียกร้องอิสรภาพผ่านใบหย่ากลายเป็นเพียงวงจรเดิม ๆ ที่น่าเบื่อหน่าย

ทุกครั้งที่พลอยไพลินพยายามยื่นมันให้ ติณณ์ก็ทำเพียงแค่หยิบมันเก็บใส่ลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างเงียบเชียบ โดยไม่เคยคิดจะจรดปลายปากกาเซ็นมันเลยสักครั้ง

ในที่สุดเธอก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า หากอยากได้ชีวิตและตัวตนของตัวเองคืนมา วิธีเดียวที่เหลืออยู่คือการก้าวเท้าเดินออกจากบ้านหลังนี้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอความเห็นชอบจากคนที่ไม่มีวันปล่อยเธอไป

พลอยเริ่มวางแผนการย้ายออกอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอเลือกจัดการทุกอย่างในช่วงเวลาที่ติณณ์ออกไปทำงาน เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะหรือสืบรู้ล่วงหน้า

พลอยตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตที่รู้เห็นเรื่องราวความทุกข์ระทมภายใต้หน้ากากแต่งงานอันหรูหราของเธอมาตลอดห้าปี

"ช่วยหาอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่ปลอดภัยให้หน่อยนะ ขอร้องล่ะ... แล้วอย่าให้ติณณ์รู้เรื่องนี้เด็ดขาด"

หลังวางสาย พลอยเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ สายตาไล่มองเสื้อผ้าแบรนด์เนม กระเป๋าหรู และเครื่องประดับราคาแพงระยับที่สามีซื้อประเคนให้มาตลอดหลายปี

เธอไม่คิดจะแตะต้องมันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว หญิงสาวเลือกหยิบเพียงเสื้อผ้าธรรมดา เอกสารสำคัญประจำตัว และของใช้จำเป็นไม่กี่ชิ้นใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก

ก่อนจะซ่อนมันกลับไว้ในมุมมืดของตู้เสื้อผ้าตามเดิม เพื่อรอคอยจังหวะเวลาที่เหมาะสม

แต่สำหรับนักธุรกิจผู้รอบคอบและชอบควบคุมทุกอย่างอย่างติณณ์ แทบไม่มีความเคลื่อนไหวใดหลุดรอดสายตาเขาไปได้

ระบบแจ้งเตือนการโอนเงินมัดจำค่าเช่าที่พักเด้งขึ้นในบัญชีธนาคารร่วม พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดภายในบ้านที่ส่งตรงเข้ามือถือ เผยให้เห็นวินาทีที่พลอยกำลังจัดกระเป๋าอย่างระมัดระวัง

ภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มซึ่งกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารในห้องทำงานถึงกับชะงักงันไป สายตาจับจ้องหน้าจอด้วยความรู้สึกชาวาเบรกไปทั้งร่าง

ความจริงที่ว่าเธออยากจะไปจากเขาใจจะขาด มันกำลังกรีดหัวใจของเขาให้ร้าวรานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอกำลังจะหนีไปจากเขาจริง ๆ... หัวใจของคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งใดในโลกบีบรัดแน่นจนแทับหายใจไม่ออก

ติณณ์หลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งเพื่อระงับความตื่นตระหนกและอารมณ์พลุ่งพล่าน ก่อนจะต่อสายตรงถึงผู้จัดการธนาคารและคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เรียบนิ่งและเด็ดขาดที่สุด

เพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของเธอ

"ระงับบัตรเครดิตเสริมทุกใบของพลอยไพลิน ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป"

เขาจงใจเหลือเพียงเงินสดจำนวนหนึ่งในบัญชีส่วนตัวของเธอ ซึ่งมันเพียงพอสำหรับใช้จ่ายทั่วไปในชีวิตประจำวัน

แต่ไม่มากพอสำหรับการวางเงินประกันหรือเริ่มต้นชีวิตใหม่เพียงลำพังภายนอก

ติณณ์เชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่านี่คือวิธีเดียวที่ละมุนละม่อมที่สุดในการบีบและรั้งเธอเอาไว้ให้อยู่กับเขาตลอดไป โดยที่เธอไม่มีทางเลือกอื่น

เย็นวันนั้น ทันทีที่เสียงรถยนต์ของติณณ์เข้ามาจอด พลอยไพลินก็เดินตรงเข้าไปหาเขาในห้องนอนทันที แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนเชื่อมบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธจัดและตัดพ้ออย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

"คุณระงับบัตรเครดิตของฉันทำไม"

ติณณ์ยังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้อย่างเยือกเย็น เขายืนจัดปกเสื้อเชิ้ตและเนกไทอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ราวกับว่านี่เป็นเพียงบทสนทนาธรรมดาในวันหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย

"ผมแค่จัดการความเสี่ยงตามหน้าที่" เขาตอบกลับโดยไม่ยอมหันมามองเธอตรง ๆ

"ถ้าคุณอยากได้อะไร ก็แค่บอกผม เครื่องเพชร กระเป๋า บ้าน หรือรถ... ผมพร้อมจะซื้อให้คุณได้ทั้งหมดทุกอย่าง"

ชายหนุ่มชะงักมือไปเล็กน้อย ก่อนจะสบตาเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานเดิม แววตาคมกริบฉายแววจริงจังทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่เขาพยายามซ่อนไว้

"แต่ผมจะไม่สนับสนุนให้คุณเอาเงินของผม ไปใช้เพื่อหนีออกไปจากชีวิตของผม"

คำตอบอันเอาแต่ใจและเผด็จการนั้นทำให้พลอยไพลินตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและความเสียใจ น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลอาบแก้มเนียนทันที

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงสิ่งของที่เขาต้องการครอบครองไว้ แต่ไม่เคยคิดจะดูแลใส่ใจหัวใจข้างในเลย

"คุณมันเห็นแก่ตัว... ติณณ์"

หญิงสาวสะอื้นไห้คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด

"ห้าปีที่ผ่านมาฉันอยู่ด้วยความกล้ำกลืน พอฉันจะไป คุณยังใช้เงินและอำนาจมาบีบบังคับฉันอีกเหรอ"

ติณณ์ชะงักมือที่กำลังจัดแต่งกาย ความเงียบอันเยือกเย็นปกคลุมห้องกว้างขึ้นมาอีกครั้ง เขาหมุนตัวหันกลับมามองสบตาเธอตรง ๆ แววตาคู่คมนั้นดูแข็งกร้าว

ทว่าลึกลงไปกลับซ่อนความเจ็บปวดและหวาดกลัวการสูญเสียเอาไว้จนมิด

"ผมแค่ทำหน้าที่สามี และสามีที่ดี... จะไม่มีวันปล่อยให้ภรรยาของตัวเองออกไปลำบากตรากตรำข้างนอกบ้าน โดยไม่มีคนดูแล"

พูดจบเขาเดินผ่านร่างของเธอออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พลอยไพลินยืนนิ่งกำหมัดแน่นอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความอ้างว้างและเสียงสะอื้นที่ดังระงม

ติณณ์อาจจะคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะในเกมนี้เพราะสามารถตัดทางหนีและควบคุมสถานการณ์ของเธอได้สำเร็จด้วยเงินทองที่มี

แต่เขาไม่มีวันรู้เลยว่า ทุกครั้งที่เขาใช้เงินและอำนาจมาบีบบังคับเธอ หัวใจของพลอยไพลินก็ยิ่งแตกสลายและถอยห่างออกไปไกลแสนไกล

จนใกล้จะถึงวันที่ไม่มีสิ่งใดบนโลกใบนี้ ไม่เว้นแม้แต่อำนาจหรือเงินตรา ที่จะเหนี่ยวรั้งความรู้สึกของเธอให้กลับมารักเขาได้อีกต่อไปแล้ว